Druk gelobby voor Israël in Brussel

geplaatst door on Mei 16, 2017 in BDS |

Heel langzaam kruipt Europa onder de pro-Israelische paraplu vandaan die de Verenigde Staten beschermend boven de joodse staat houdt. Om de afwijkingen van de Amerikaanse lijn die de EU zich veroorlooft te kunnen zien is nog steeds een vergrootglas nodig. Maar de verschillen zijn er. Zoals bleek toen de Duitse minister van Buitenlandse Zaken Gabriel op bezoek in Israel, twee weken geleden weigerde om zijn afspraak met B’tselem en Breaking the Silence af te zeggen.”Dan gaat onze afspraak niet door”, dreigde Netanyahu als Gabriel toch zou praten met de twee kritische organisaties. Gabriel wees de Israëlische eis af en liet het gesprek met Netanyahu lopen. Uit Berlijn kwam direct het bericht dat Angela Merkel Gabriel steunde. Netanyahu schoot in eigen voet, zoals dat heet.

Deze verminderde volgzaamheid van de EU ten opzichte van de VS heeft gevolgen. Eén daarvan is dat de pro-Israellobby in Brussel de laatste jaren actiever is geworden. Hun activiteiten zijn voor de Palestinabeweging moeilijk te volgen: er wordt voornamelijk achter de schermen gewerkt. Iemand die dit wereldje goed kent en in de gaten houdt is David Cronin, freelance journalist in Brussel. Het is de moeite waard om Cronin te volgen. Wij vertaalden een recent artikel van hem dat verscheen op Electronic Intifada:

Respect kopen voor Israel in Brussel
Schurken kunnen respectabiliteit kopen – of iets wat daar op lijkt.
De tabaksindustrie geeft een schoolvoorbeeld van hoe je in het geniep druk kunt uitoefenen. Ze zijn zich ervan bewust dat hun imago vergiftigd is en steunen daarom allerlei mantelgroepen om de machtigen der aarde te beïnvloeden.

Het European Policy Centre is daar een voorbeeld van. De groep is in de jaren 1990 opgericht door wijlen Stanley Crossick, een consulent voor British American Tobacco. Binnen de kortste keren deed de groep van Crossick zichzelf voor als een van de belangrijkste “denktanks” in Brussel die een programma promootte waar grote bedrijven achter stonden.
Politieke en zakelijke vertegenwoordigers komen elkaar nog steeds tegen tijdens hun evenementen die alleen voor uitgenodigden zijn; de tabaksindustrie is daarbij nog steeds een belangrijke, maar discrete, sponsor.

Heeft het European Policy Centre nu haar diensten aangeboden aan de Israel lobby?

Voorgezeten door een havik
Een van de donateurs aan het budget van de groep is het European Leadership Network. Die organisatie met de ongeïnspireerde naam wijdt zich aan het versterken van de betrekkingen tussen Israel en de Europese Unie.

Hoewel ze beweren het “nastreven van vrede”te ondersteunen, wordt het European Leadership Network voorgezeten door een havik. Larry Hochberg, de havik in kwestie, is een voormalige voorzitter van Friends of the IDF, dat vrijwilligers voor het Israelische leger financiert.
Ik vroeg Fabien Zuleeg, directeur van het European Policy Centre, waarom hij geld van een pro-Israel groep aanneemt. Hij beweerde dat de financiering door het European Leaders Network “op geen enkele manier invloed heeft” op de “onafhankelijkheid” van zijn groep.
Nagaan of het European Policy Centre echt autonoom is, wordt bemoeilijkt door de heimelijke activiteiten waaarbij ze betrokken zijn.

“Experts” van de groep hebben meegewerkt aan een “strategische dialoog” die het European Leadership Network in 2010 begon. Elke sessie van die “dialoog” vindt plaats op een “besloten en afgezonderde locatie”, volgens de officiële website.
Een van de leden van het team achter deze “dialoog” is Michael Herzog, een voormalig brigadegeneraal in het Israelische leger. Herzog is aangeklaagd in het kader van de Spaanse “universele jurisdictie” wet in verband met een bomaanval in 2002 op een woonwijk in Gaza.

Sussen van gangsters
De schaarse beschikbare informatie die over de “dialoog” te vinden is, geeft niet de indruk dat de intellectuele vrijheid erdoor bevordert wordt. Een verslag gebaseerd op de “dialoog” en gepubliceerd door het European Policy Centre betoogt dat Benjamin Netanyahu, de Israelische premier, “een moeilijk maar essentieel evenwicht moet bewaren” tussen oproepen door partijen in zijn coalitieregering en eisen van zijn “diplomatieke partners” in het buitenland.
Dat zijn holle frasen. In de door Netanyahu geleide regering zitten ministers die erop hebben aangedrongen dat de Westelijke Jordaanoever geannexeerd moet worden, dat Palestijnse staatsburgers van Israel verdreven moeten worden en dat de vrouwen van Gaza moeten worden uitgeroeid.
Het “evenwicht” waar het European Policy Centre voor pleit komt neer op het sussen van zulke gangsters.

Het European Leadership Network is ook niet bepaald open over hun activiteiten.
Volgens de details die ze hebben gegeven aan een register voor lobbyisten die over de vloer komen bij de EU instellingen, begon het “netwerk” pas in 2016 aan “geregelde activiteiten” in Brussel. Maar volgens documenten die bij de Amerikaanse autoriteiten zijn ingediend kreeg het Brusselse kantoor van het netwerk al een aantal jaren schenkingen van de andere kant van de Atlantische Oceaan. In 2014, bijvoorbeeld, kreeg het bijna $500.000 van een “vrienden van [Israel]” groep die geregistreerd stond op Larry Hochbergs naam, met een adres in Illinois in de VS.

Die “vrienden van” groep werd ooit geleid door Mark Moskowitz, een andere pro-Israelische lobbyist. Zowel Hochberg als Moskowitz hebben gewerkt voor de American Israel Public Affairs Committee (AIPAC), dat algemeen wordt beschouwd als één van de meest invloedrijke lobbie van Washington.
Moskowitz is nu vice-president van “wereldwijde philanthropie” bij de Jewish Agency, een groep die rechtstreeks voor de Israelische staat werkt.

De “vrienden van” groep werd opgericht in 2011, waarna het bijna $4 miljoen in activa kreeg van StandWithUs, een lobbygroep die gedeeltelijk gefinancierd wordt door Israel en die nauwe banden heeft met de islamofobie-industrie in Noord Amerika.
Roz Rothstein, directeur van StandWithUs, was eveneens betrokken bij het runnen van het European Leadership Network, volgens documenten die zijn ingediend bij de Belgische autoriteiten.

Ik vroeg Ines von Behr, de Brusselse leider van het European Leadership Network, of haar kantoor fondsen ontving van de Israelische regering en of het “netwerk” haar activiteiten coördineert met de pro-Israel lobby in Washington. “We geven op dit moment op geen enkele vraag van de media antwoord”, vertelde von Behr me.

Haar terughoudendheid is geen verrassing. Het European Leadership Network lijkt een fan club voor de Israelische agressie die zich voordoet als een forum voor debat en onderzoek.
Met onderhandse tactieken probeert het een schurkenstaat respectabel te maken.

Lees meer

EEN OPEN BRIEF AAN RADIOHEAD

geplaatst door on Mei 11, 2017 in BDS |

Londen, 24 april 2017
Beste Thom Yorke, Jonny Greenwood, Colin Greenwood, Ed O’Brien en Philip Selway,
Jullie gaan in juli een concert geven in Tel Aviv.
Wij willen jullie vragen om je te bedenken – want als je in Israel speelt, speel je in een land waar, volgens VN rapporteurs, ‘een apartheidssysteem is opgelegd aan het Palestijnse volk’.
We hebben begrepen dat jullie al benaderd zijn door Palestijnse activisten. Ze hebben jullie gevraagd om hun oproep voor een culturele boycot van Israel te respecteren en jullie hebben ze afgewezen. Aangezien Radiohead campagne voert voor vrijheid voor Tibet, vragen wij ons af waarom jullie een verzoek afwijzen om op te komen voor een ander volk dat onder een buitenlandse bezetting leeft. En aangezien Radiohead een concert gaf voor de 50e verjaardag van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens, vragen wij ons af waarom jullie een oproep negeren om op te staan tegen het ontkennen van die rechten als het over de Palestijnen gaat.

ZaVizuRfOYINnDu-800x450-noPad

Radiohead gaf ooit een verklaring uit waarin stond: ‘Zonder het werk van organisaties als Amnesty International, zou de Universele Verklaring niets meer zijn dan retoriek. Jullie hebben duidelijk de Amnesty rapporten gelezen, dus jullie weten dat Israel de Palestijnen die onder bezetting leven, hun vrijheid ontzegt, zodat ze niet kunnen wonen waar ze willen, niet kunnen reizen waarheen ze willen, zodat ze opgepakt (en vaak gemarteld) worden zonder aanklacht of proces en zelfs Facebook niet kunnen gebruiken zonder toezicht, censuur en arrestatie.
Door jullie te vragen om niet op te treden in Israel, hebben de Palestijnen een beroep op jullie gedaan om een kleine stap te nemen om druk uit te oefenen op Israel om hun schendingen van grondrechten en internationaal recht te beëindigen. Als opstaan tegen de politiek van verdeeldheid, discriminatie en haat ook maar iets betekent, dan is het overal daartegen opstaan – en daarbij moet inbegrepen zijn wat de Palestijnen elke dag meemaken. Ander is de rest, zoals jullie zelf stelden, ‘niet meer dan retoriek’.
Jullie denken misschien dat omdat je samen speelt met de Israelische band Dudu Tassa & the Kuwaitis, die Joods-Arabische muziek spelen, dat het allemaal koek en ei is. Dat is dus niet zo, net zo min als ‘gemengde’ optredens in Zuid Afrika het einde van het apartheidsregime dichterbij brachten. Doe alsjeblieft wat artiesten in de tijd van de Zuidafrikaanse onderdrukking deden: blijf weg, tot de apartheid voorbij is.

Hoogachtend,
Tunde Adebimpe, muzikant, TV on the Radio
Conrad Atkinson, kunstenaar
Richard Barrett, componist
David Calder, acteur
Julie Christie, acteur
Selma Dabbagh, schrijster
William Dalrymple, historicus, schrijver en tv-presentator
April De Angelis, toneelschrijfster
Shane Dempsey, theaterregisseur
Laurence Dreyfus, muzikant en regisseur, Phantasm Viol Consort
Geoff Dyer, schrijver
Eve Ensler, toneelschrijster
Bella Freud, mode-ontwerpster
Douglas Hart, muzikant en regisseur
Charles Hayward, muzikant
Remi Kanazi, performance dichter
Peter Kennard, kunstenaar
Peter Kosminsky, schrijver/regisseur/producent
Hari Kunzru, schrijver
Paul Laverty, scenarist
Mike Leigh, schrijver/ regisseur
Ken Loach, regisseur
Lowkey, muzikant
Miriam Margolyes, actrice
Kika Markham, actrice
Elli Medeiros, muzikante
Pauline Melville, schrijfster en actrice
Roger Michell, regisseur
China Miéville, schrijver
Thurston Moore, muzikant
Maxine Peake, actrice
Dave Randall, muzikant
Ian Rickson, regisseur
Michael Rosen, schrijver en tv-presentator
Alexei Sayle, komiek en schrijver
James Schamus, scenarist, regisseur en producent
Nick Seymour, muzikant, Crowded House
Adrian Sherwood, muziekproducer
Juliet Stevenson, actrice
Ricky Tomlinson, acteur
Desmond Tutu, Aartsbisschop van Kaapstad, Zuid Afrika
Alice Walker, schrijfster
Harriet Walter, actrice
Roger Waters, muzikant
Susan Wooldridge, actrice en schrijfster
Robert Wyatt, muzikant
Young Fathers, muzikanten
________________________________________
Verklaringen van Thurston Moore, Robert Wyatt, Ken Loach, Peter Kosminsky:
Thurston Moore:
‘Als betrokken humanitair-bewuste activisten een boycot gebruiken om te protesteren tegen bruut onrecht in hun land en kunstenaars en wetenschappers vragen om niet mee te werken aan en/of gepromoot te worden aan de normalisatie van dat land – dan kies ik ervoor die lijn NIET te overschrijden en raad ik iedereen aan niet medeplichtig te zijn. Het is een klein offer van respect voor degenen die een lovenswaardige strijd voeren tegen het door de staat gesteunde fascisme.’
Robert Wyatt:
‘Die internationale culturele evenementen zijn natuurlijk geweldige propaganda voor het wanhopig verfijnde imago van het regime, welriekende camouflage voor hun meedogenloze erger wordende campagne van etnische zuivering in, bijvoorbeeld, Jeruzalem. Voel je je daar echt lekker bij?’
Ken Loach:
‘Ik hoop dat Radiohead, en met name Thom Yorke, zich bewust zijn van de schade die ze de Palestijnen toebrengen als ze in Tel Aviv optreden. Het land van de Palestijnen wordt gestolen, ze worden op allerlei manieren onderdrukt, hun dagelijks leven wordt ondraaglijk gemaakt, velen van hen worden onrechtmatig gevangengehouden in Israel, waaronder schokkend genoeg, hun kinderen. Ik ben bang dat jullie vrome woorden niets betekenen als jullie de Palestijnen de rug toekeren. Voor hun en voor jullie eigen zelfrespect, hoop ik dat jullie je bedenken.’
Peter Kosminsky:
‘Een paar jaar geleden had ik de eer en het voorrecht om te werken met de angstaanjagend getalenteerde Thom Yorke en Radiohead, toen ze me toestemming gaven om hun muziek te gebruiken voor een film waarmee ik bezig was, over pesten. Ik heb hun steun voor de Tibetanen en voor Amnesty International, en hun steun aan de mensenrechten van een afstand bewonderd. Ik was dus verbijsterd en verdrietig om te horen dat ze van plan zijn om dit jaar in Israel te spelen. Ik roep ze op dat niet te doen. Met Trump in het Witte Huis, is de situatie van de Palestijnen slechter geworden dan ooit. Zij hebben een oproep gedaan tot een culturele boycot van Israel, net zoals activisten voor de vrijheid tijdens de apartheidstijd artiesten vroegen om niet op te treden in Sun City. Ik denk dat we moeten aannemen dat zij zelf weten wat in hun eigen belang is en dat we hun wensen moeten respecteren, ongeacht andere overwegingen.’

Lees meer

Verklaring van BNC over Israelische campagne tegen Omar Barghouti

geplaatst door on Mrt 27, 2017 in BDS |

Op zondagochtend 19 maart deed de Israelische belastingdienst een inval in het huis van Omar Barghouti, een prominente Palestijnse mensenrechtenactivist en mede-oprichter van de Boycot, Desinvestering en Sancties (BDS) beweging voor vrijheid, gerechtigheid en gelijkheid voor het Palestijnse volk. Ze hielden Omar en zijn vrouw Safa 16 uur vast en ondervroegen hen.

Hieronder volgt de reactie van het Palestijnse Nationale Comité voor de Boycot, Desinvestering en Sancties (BNC) op deze ontwikkelingen en op de systematische pogingen van de Israelische regering om de BDS beweging te criminaliseren, activisten te intimideren en de vrijheid van meningsuiting te ondermijnen:

Een prominente Palestijnse mensenrechtenactivist en medeoprichter van de Sancties (BDS) beweging, Omar Barghouti, wordt al jaren blootgesteld aan zware bedreigingen, intimidatie en repressie door diverse afdelingen van de extreemrechtse Israelische regering, vooral sinds het de beweging is gaan beschouwen als een “strategische bedreiging” van hun totale systeem van onrecht tegen Palestijnen.

Tijdens een conferentie in bezet Jeruzalem in maart 2016, dreigden verscheidene Israelische ministers Omar en andere leidende BDS mensenrechtenactivisten met drastische maatregelen, waaronder “gerichte civiele eliminatie” – een eufemisme voor moord. Het Ministerie van Strategische Zaken heeft afgelopen jaar een “belaster-eenheid” opgericht, zoals werd onthuld door de Israelische krant Haaretz. De taak van deze eenheid is het belasteren van de reputaties van BDS mensenrechtenactivisten en netwerken.

Het onderzoek van de Israelische belastingdienst tegen Omar en zijn vrouw Safa moet in dat licht worden gezien. Nadat een poging om hen te intimideren door te dreigen Omars permanente verblijfsvergunning in Israel in te trekken en nadat hem in de praktijk een reisverbod was opgelegd dat hem niet van zijn mensenrechtenwerk kon afhouden, heeft de Israelische regering zijn toevlucht genomen tot het vervalsen van bewijs in verband met het inkomen dat Omar volgens de beschuldiging buiten Israel zou hebben, om hem te belasteren en te intimideren.

Het feit dat bij dit onderzoek een reisverbod hoort en dat het begon een paar weken voordat Omar Barghouti naar de V.S. zou reizen om samen met Ralph Nader de Gandhi Peace Award te ontvangen tijdens een ceremonie aan de Universiteit van Yale geeft het eigenlijke doel aan: repressie.

Het feit dat de Israelische regering de explosieve valse beschuldigingen tegen Omar al 24 uur nadat hij was opgepakt publiceerde, laat er geen twijfel over bestaan dat het eigenlijke doel van het onderzoek is om zijn reputatie te besmeuren.

Wat voor extreme repressiemaatregelen Israel ook inzet tegen de BDS beweging, of de mensenrechtenactivisten en het enorme netwerk dat hen steunt, ze kunnen deze beweging voor mensenrechten niet stoppen. Treiteren en repressie heeft geen invloed op een beweging van onderop die die steeds meer sympathie krijgt in de harten van mensen en hun de kracht geeft om het juiste te doen — om aan de goede kant van de geschiedenis te staan, tegen het fanatieke Israelische regime van apartheid, bezetting en etnische zuivering en voor vrijheid, gerechtigheid en gelijkheid voor het Palestijnse volk.

Dit laatste wanhopige hoofdstuk van onderdrukking en intimidatie door de Israelische regering tegen Omar Barghouti is de sterkste indicatie tot nu toe van het falen van het Israelische regime van bezetting, kolonisering en apartheid bij het afremmen van de indrukwekkende groei van de BDS beweging voor Palestijnse rechten.

Het Palestijnse Nationale Comité voor BDS (BNC) is de grootste coalitie in de Palestijnse maatschappij. Het geeft leiding en steun aan de wereldwijde Boycot, Desinvestering en Sancties beweging. Kijk op www.bdsmovement.net en volg @BDSmovement

Lees meer

Stem voor Palestina

geplaatst door on Mrt 7, 2017 in BDS |

DocP kijkt naar de huidige verkiezingen in Nederland uiteraard in het licht van zijn inzet voor de rechten van de Palestijnen, en van boycot, desinvesteringen en sancties (ofwel allerhande drukmaatregelen tegen Israel) als strategie om deze rechten te verwezenlijken. We hebben daartoe de partijprogramma’s eens doorgespit. Hieronder een verslag daarvan.

In het VVD-programma komt Israel niet voor, laat staan Palestina. Niet verbazend, want uit onderzoek verricht op persoonlijke titel door een van de DocP-bestuursleden bleek al dat de VVD overwegend anti-Palestijns is:

Dit geldt in nog sterkere mate voor de PVV. De nummer 4 op de kandidatenlijst van deze partij in 2012 werd daar destijds nog van verwijderd omdat de AIVD hem verdacht van contacten met de Mossad. Waar de VVD toen in zijn verkiezingsprogramma wel het beginsel van een tweestaten oplossing onderschreef, in lijn met de meeste andere partijen, ging de PVV ervan uit dat de Westelijke Jordaanoever (‘Judea en Samaria’) onderdeel moest zijn van de joodse staat en dat de Palestijnen hun staat in Jordanië al hadden. Maar ook de PVV besteedt nu op het A4tje dat voor hun verkiezingsprogramma moet doorgaan geen woord aan deze kwestie.

Een nieuwe partij, VNL, maakt wel duidelijk aan welke kant ze staan: ‘Als het enige Westerse land in het Midden-Oosten verdient Israël onze steun.’
Radicaal anti-Palestijns is ook de opstelling van de SGP. Deze vindt dat heel Jeruzalem bij Israel hoort (geen enkel land ter wereld is het daarmee eens, afgezien van Israel zelf) en wil de Nederlandse ambassade vanuit Tel Aviv naar die heilige stad verplaatsen. Daarnaast stelt de oerconservatieve calvinistische partij: “Het is raar dat er naast de algemene VN-vluchtelingenorganisatie (UNHCR) ook nog een speciale organisatie voor Palestijnse vluchtelingen (UNRWA) bestaat. Daarom kan de UNWRA gerust verdwijnen.” Wat de SGP wil is dus de enige organisatie afschaffen die voor Palestijnse vluchtelingen opkomt. Daarmee kan ook hun recht op terugkeer definitief worden geëlimineerd.
.
De Christen Unie steunt naar eigen zeggen ‘een rechtvaardig vredesproces in het Midden-Oosten waarbij zowel recht wordt gedaan aan de veiligheid van Israël als aan de rechten van Palestijnen.’ Maar als we kijken naar de informatieve stemwijzer die Een Ander Joods Geluid bij de vorige verkiezingen samenstelde, blijkt dat ze bijvoorbeeld wel vinden dat bezet Oost Jeruzalem bij Israel hoort en dat ze evenals de SGP de ambassade daarnaartoe wil verplaatsen. CU is dus wat diplomatieker, maar in de praktijk zijn de verschillen met de SGP erg klein.

De grootste christelijke partij, het CDA, is aanzienlijk vager en verwijst in haar verkiezingsprogramma niet naar Israel/Palestina. In een passage over ‘de Arabische wereld’ wordt wel verwezen naar oplossingen ‘op basis van het internationaal recht’. Helaas blijkt uit het stemgedrag van het CDA zelden dat dat ook voor Israel/Palestina geldt. Maar af en toe gloort de hoop dat met het CDA nog te praten valt: zie onderstaande link.
http://messianieuws.nl/ook-cda-stemt-anti-israel-motie/

Zoals alle partijen (behalve de extreem anti-Palestijnse PVV) komt de PvdA met steun voor een twee-statenoplossing. Maar veel oplossingen om daar te komen, bieden ze niet, behalve: ‘Indien partijen structureel niet meewerken aan het vredesproces moet de druk worden opgevoerd, bijvoorbeeld door het heroverwegen van het Associatieverdrag van Israël met de EU’. Aangezien het al overduidelijk is dat Israel niet meewerkt, roept dit de vraag op wanneer voor de PvdA het punt is bereikt waarop dit associatieverdrag heroverwogen moet worden. Volgens de stemwijzer van EAJG steunt de PvdA wel het streven van de Palestijnen naar erkenning door de VN.

De SP is wat strenger: het wil per direct een onafhankelijke Palestijnse staat erkennen en wijst ‘import uit, export naar en directe en indirecte financiële banden met de illegale Israëlische nederzettingen af’. Aan de andere kant is de volgende passage uit het SP-partijprogram: ‘Nederland en de EU moeten initiatieven nemen die leiden tot vredesbesprekingen’ weer erg vaag. Initiatieven daartoe hebben tot op  heden niet tot vruchtbare besprekingen tussen Israel en de Palestijnen geleid. Dit roept de vraag op welke aanpak op dit vlak volgens de SP dan wel werkt.
D66 steunt een twee-statenoplossing voor het Israëlische-Palestijnse conflict, op basis van de grenzen van 1967.’ Daarmee is deze partij tenminste nog enigszins concreet over de aard van de gewenste twee-statenoplossing. In de rest van hun verhaal in het verkiezingsprogramma lijkt echter weer de schijn te worden opgehouden dat het gaat om twee gelijkwaardige partijen. Wat betreft concrete maatregelen om deze oplossing te verwezenlijken komt er weinig meer uit dan: ‘bijvoorbeeld door opschorting van samenwerkingsovereenkomsten’.

Ook GroenLinks komt met platitudes als ‘Beide partijen moeten zich houden aan het internationaal recht en zich onthouden van geweld en mensenrechtenschendingen’, alsof het niet gaat om een bezetter en een onder bezetting levende bevolking. Maar GL is wel aanzienlijk praktischer en concreter: ze willen een Palestijnse staat erkennen en pleiten voor ‘opschorting van het associatieverdrag tussen de Europese Unie en Israël, zolang Israël doorgaat met ernstige schendingen van het internationaal recht. De afgesproken herkomstvermelding op geïmporteerde producten uit de Israëlische nederzettingen wordt onmiddellijk uitgevoerd.’

In de programma’s van 50+ en Partij voor de Dieren staat, net als in het geval van de VVD, de PVV en het CDA, niets specifieks over Israel/Palestina. Maar volgens de stemwijzer van EAJG is ook de PvdD voor opschorting van het associatieverdrag. En uit eigen onderzoek tijdens de afgelopen Europese verkiezingen bleek 50+ voorstander te zijn van het weren van producten uit illegale Israelische nederzettingen.

De nieuwe partij DENK wil direct een Palestijnse staat erkennen en een importverbod op producten uit illegale Israelische nederzettingen en daarbovenop schadevergoeding voor de door Israel vernielde ontwikkelingsprojecten in Palestina.
Ook Artikel1 wil Palestina per direct erkennen en pleit net als GL voor opschorting van het associatieverdrag met Israel.

Kortom: de linkse partijen en DENK spreken zich het meest uit voor de rechten van de Palestijnen en doen in verschillende mate voorstellen tot drukmaatregelen ter verwezenlijking daarvan. De rechtse en de conservatief-christelijke partijen daarentegen moeten van dat laatste niets weten en stellen zich vierkant achter Israel op, ten koste van deze rechten. Opvallend is dat aan het dogma van de twee-statenoplossing door geen enkele partij die in de huidige verkiezingscampagne enige woorden aan het Israel-Palestina vraagstuk besteedt getornd wordt. De opschorting van het associatieverdrag wordt in ieder geval voorzichtig gesteund door PvdA, SP, D66, GL en Artikel1. De erkenning van een Palestijnse staat wordt in meer of mindere mate expliciet gesteund door PvdA, SP, GL, DENK en Artikel 1. Een import-/exportverbod met de nederzettingen door SP, GL, DENK en Artikel1.

SP, GL, DENK en Artikel1 komen er dus al met al het beste uit.

(Voor meer informatie over Politieke partijen en Israel-Palestina, zie de verkiezingsspecial van The Rights Forum.)

Lees meer

“De Palestijnse zaak is in eerste instantie een kwestie van mensenrechten”

geplaatst door on Feb 13, 2017 in BDS |

Interview met Omar Badarne

Omar Badarne is een uit Israël afkomstige Palestijn. Hij studeerde in Duitsland en Nederland en werkt sinds enkele weken als kaakchirurg in een Nederlands ziekenhuis. De vragen werden hem gesteld door Jan Schnerr

eigenfoto (2)

1. Je bent een Palestijnse Israëliër. Waar heb je je jeugd doorgebracht en waar ben je opgeleid? Heb je een gezin?

Mijn jeugd heb ik doorgebracht in Galilea. Ik ben in Nazareth geboren en in een klein dorpje vlak bij het meer van Gallilia opgegroeid.

Toen ik 20 was ben ik naar Europa verhuisd. Mijn studie heb ik afgerond in Duitsland en Nederland. Ik ben sinds 2006 in Nederland. Ik ben getrouwd, we hebben 3 kinderen.

2. Wanneer en waarom ben je weggegaan en kan je al iets zeggen over je toekomst?

In 1996 besloot ik naar Europa te gaan. Wie in Israël opgroeit, die beseft dat Israël een apartheidsregime is. Dat Palestijnen in Israël stemrecht hebben betekent niet dat het land democratisch is. Ongeveer twintig procent van de bevolking in Israël zijn Palestijnen, in een westerse democratie zouden de vertegenwoordigers van deze grote minderheid ooit aan de vorming van een regering deelnemen, dit is in Israël nooit gebeurd. De Israëlische democratie geldt alleen voor joden. Israël definieert zich als staat der joden, niet de staat van alle burgers. Een duidelijke racistische definitie met gevolgen voor de minderheden. Aangezien Israël naast het discrimineren van eigen burgers, de ‘Palestijnen van 48’, die na de oorlog van 1948 achterbleven, ook andere Palestijnse gebieden bezet houdt en daar de bevolking onderdrukt, ontstond in Palestina- Israël een situatie van etnische segregatie met discriminatie tussen joden en niet joden. De juiste benaming daarvoor is het ‘joodse apartheidsregime Israël’. Ik denk dat een groot deel van de joden niets te maken hebben met de extremistische regering in Israël, net als de meeste moslims niets te maken hebben met de fanatieke islamitische staat. Toch wordt de islamitische staat islamitisch en de joodse staat joods genoemd.

Ik wilde in deze omgeving niet leven, ik zag meer kansen in Europa, vervolgens ben ik geëmigreerd. In Nederland is de sfeer anders, hier voel ik mij gelijkberechtigd aan andere mensen. Weliswaar bestaat hier een politicus, dhr Wilders, die segregatie en min of meer verdrijving van minderheden wil, maar in Israël heb je een hele regering van ‘Wildersen’. Mijn toekomst is hier, waar de Wilders en de ‘Wildersen’ weinig kans hebben om te regeren.

3. Zijn er dingen die jou in het bijzonder opvallen, in Europa en speciaal in Nederland?

70 jaar geleden zag Europa er anders uit. Europa van toen was een voorbeeld van brutaliteit, extremistische nationalisme, racisme, haat en afschuwelijke cultuur van de dood.

Minderheden in Europa zijn gevlucht, onder andere naar het Midden-Oosten. In onze tijd klinkt dit gek, uit het onveilige Europa naar het veilige Midden-Oosten te vluchten, toch was dit toen de realiteit.

Het huidige Europa, 70 jaar later, is de veiligste plek op aarde, waarin mensen uit het bloedbad in het Midden-Oosten toevlucht zoeken, om te overleven. Deze verandering in

Europa, van extreem onmenselijk naar hoogst menselijk, is opvallend. Hebben de volken van Europa binnen 70 jaar een genetische mutatie doorgemaakt? Lijkt me onwaarschijnlijk. Een populist kan in staat zijn om zijn volk achter zijn ideologie te verleiden. In de geschiedenis zijn er genoeg bewijzen voor deze stelling. Voor de Europeanen is de les uit de eigen geschiedenis duidelijk, de geschiedenis mag zich niet herhalen, de garantie hiervoor is ervoor te zorgen dat geen extremisten aan de macht kunnen komen.

Het Israëlisch-Palestijns conflict is niet los te zien van de recente geschiedenis van Europa. Mij valt op dat dit feit niet duidelijk is bij veel Europeanen. Er wordt vaak gesproken van het schuldgevoel tegenover joden, wat begrijpelijk is, echter de verantwoordelijkheid van Europa voor de Palestijnse catastrofe wordt nauwelijks gezien. Alsof het vanzelfsprekend was dat de Palestijnen moeten betalen voor de schuldgevoelens van Europeanen.

4. Ik heb je leren kennen in de Palestina beweging. Wat zou je daar het liefste willen bereiken?

Ik denk dat de huidige solidariteitsbeweging, globaal en in Nederland, te heterogeen is om een duidelijke strategie te kunnen bepalen, die de Palestijnse zaak kan helpen. De Palestijnse zaak is in eerste instantie een kwestie van mensenrechten. Palestijnen willen hun, onder andere door Israël, geroofde mensenrechten terugkrijgen.

In de solidariteitsbeweging gaat men ervan uit dat beëindiging van de Israëlische bezetting per se vrijheid en mensenrechten voor de Palestijnen zou garanderen. Ik deel deze opvatting niet. Er bestaan 20 Arabische landen, in geen enkel Arabisch land zien we handhaving van mensenrechten. De structuur van de regering van autonomie, de Palestijnse Autoriteit in Ramallah en die van Hamas in Gaza, zijn niet anders dan andere Arabische landen. Die zijn ondemocratisch, corrupt, extremistisch en schenden mensenrechten. Palestijnse mensenrechten worden dagelijks geschonden, vooral door Israel, maar ook door de regeringen in Ramallah en Gaza.

Mij valt de versimpeling van de Palestijnse zaak op door het reduceren van het Palestijnse probleem tot een kwestie van bezetting. Palestijnen hebben twee problemen. Het eerste is de bezetting door joodse extremisten. Een tweede probleem, dat volgens mij buiten beschouwing blijft binnen de solidariliteitsbeweging, is namelijk de onderdrukking van de Palestijnen door islamitische extremisme en door het eigen corrupte totalitaire regime.

Een front vormen tegen de Israelische bezetting is niet voldoende, een omvattende lange termijn strategie voor de Palestijnse mensenrechten is nodig.

5. Heb je veel contact met de Palestijnse gemeenschap in Nederland? Wat viel jou in die gemeenschap op, komend vanuit Israël?

Palestijnen van 48, meestal genoemd ‘Palestijnse Israëliërs’, hebben een unieke status met bijzondere ervaring in het Israëlisch-Palestijns conflict. Palestijnen van 48 ervaren de staat Israël als een apartheid-regime, ze voelen zich gediscrimineerd. Aan de andere kant bestaat in Israel een kern gevormd door joden en Palestijnen, die dagelijks bewijzen dat een vreedzame co-existentie niet alleen mogelijk, maar ook gewenst is. Dit idee klinkt nog steeds vreemd in de oren van de solidariteitsbeweging. Dit geldt ook voor de Palestijnen in Nederland die geen ervaring hebben met de samenleving in Israël.

Mij valt op dat het binnen-Palestijnse conflict, tussen Fatah en Hamas, overgewaaid is naar de Palestijnen in Europa. Zo zie je ook hier de verdeling van Hamas-gemeenschap en Fatah-

gemeenschap. Deze beide gemeenschappen proberen een publieke basis te vormen onder de Nederlandse Palestijnen. Ideologisch zijn zij tegenstanders van elkaar, vervolgens werken ze niet met elkaar samen. Zelfs niet als het gaat om een front te vormen tegen de Israëlische agressie in Palestina. Dit is een indicator voor het echte doel van deze groeperingen, namelijk niet het belang van de Palestijnse mensenrechten, maar het belang van de eigen agenda. Deze Palestijnse groeperingen hebben zich ongeloofwaardig gemaakt. Volgens mij hebben de meeste Palestijnen in Nederland deze groeperingen de rug toegekeerd. In de laatste jaren, met de komst van Palestijnse vluchtelingen uit Syrië, ontstond de hoop van een alternatief voor de bestaande groeperingen. Of dit alternatief een nieuwe spirit met zich brengt voor de solidariteitsbeweging blijft afwachten.

6. Er wordt veel gepraat over de tweestatenoplossing en of die nog haalbaar is. Wat is jouw visie op de nabije toekomst in Israël en de bezette gebieden?

Het is haalbaar als Israël toestemt, maar is de tweestatenoplossing de gewenste oplossing voor de Palestijnen? De Palestijnse staat die we mogen verwachten is een voortzetting van huidige structuren van de Palestijnse Autoriteit, een totalitair regime van een groep politieke en economische profiteurs die de macht behouden, hun omgeving rijk maken en een buitenlandse agenda, Israëlisch of niet-Israëlisch, uitvoeren. Met bescherming van hun macht als tegenprestatie. Dus te verwachte is een nieuw Arabisch land: wil de Palestijnse bevolking de Israëlische bezetting vervangen door een dictator? Volgens mij niet, we willen onze mensenrechten terugkrijgen en geen ellende met ellende ruilen.

7. Wat denk je dat wenselijk en toch misschien ook realistisch is op langere termijn?

Wenselijk op lange termijn is de éénstaatoplossing. Hiervoor zijn er nog teveel obstakels voordat we deze oplossing als realistisch mogen beschouwen. Dit is geen oplossing die binnen een aantal jaren te bereiken is. Essentiële voorwaarde is het opbouwen van vertrouwen tussen beide volken in de loop van jaren. Hiervoor dienen joden en Palestijnen zich te bevrijden van hun extremistische machthebbers.

8. Stel dat je op een dag 65 jaar wordt en je ontvangt je kinderen en kleinkinderen, heb je al een idee waar je die verjaardag zou vieren?

Daar waar kinderen toekomst hebben, en gelijke rechten hebben zoals andere kinderen, daar waar kinderen niet mishandeld worden bij checkpoints, daar waar ze geen stenen hoeven te gooien, daar waar kinderen hun ouders niet hoeven te missen, omdat de ouders vermoord zijn, verdwenen zijn of in de gevangenis zitten. Ik wil dat mijn kinderen en kleinkinderen in het multiculturele multireligieuze, humane Europa leven.

Lees meer