Dirk en dadels: vervolg

geplaatst door on Feb 22, 2017 in BDS |

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on Google+Email this to someonePrint this page

Op de open brief van DocP aan Dirk van den Broek met het verzoek om  de herkomst van de Bomaja dadels correct aan te duiden, ontvingen wij het volgende, nietszeggende, bericht van de Klantenservice van Dirk:

Goedendag,

Hartelijk dank voor uw bericht van 08-02-2017:

Beste heer/mevrouw De Levie,

Dirk van den Broek verkoopt meerdere soorten dadels. Deze dadels zijn afkomstig uit Iran, Noord Afrika of uit Israël. Een barcode wat begint met 871 zegt niet perse dat dit artikel in Nederland is geproduceerd. Het betekent ook dat het in Nederland verpakt of licht bewerkt kan zijn.

Dirk van den Broek mengt zich verder niet in politieke discussies. Dirk van den Broek focust op het leveren van kwalitatieve handel. Daarnaast worden er altijd alleen zaken gedaan met gecertificeerde leveranciers waardoor de kwaliteit gegarandeerd blijft. Deze kwestie ligt primair bij de overheid. Israël en Palestijnse gebieden zijn niet door de overheid benoemd tot landen waar vanuit een importverbod geldt, wat voor ons leidend is.

Ik vertrouw erop u hiermee voldoende te hebben geïnformeerd. Tot slot wens ik u een fijne dag toe.

 

Op 17 februari j.l. heeft DocP  als volgt geantwoord:

Onderwerp: labelen Bomaja dadels, uw schrijven van 13 februari ’17

Geachte Dirk,

Bedankt voor uw antwoord op onze brief over het labelen van Bomaja dadels in uw winkels. U zult begrijpen dat wij het als organisatie docP niet eens zijn met uw antwoord. Vele klanten willen weten of zij dadels uit Iran, Noord Afrika of Israel kopen. Het gaat erom dat er op de dozen geen herkomstlabel zit. Het gaat ons niet om kwaliteit maar om consumentenrecht,  internationaal recht en de richtlijnen die gelden binnen Europa.

U schrijft niet te willen doen aan politiek, maar het niet labelen van dadels met omstreden herkomst kan ook gezien worden als een politiek statement.

Oorsprongsmarkering

Voor de meeste producten die worden gefabriceerd, geïmporteerd of verhandeld in de EU is vermelding van het land van oorsprong (‘Made in …’) op die producten of hun onmiddellijke verpakking niet verplicht.

Oorsprongsmarkering is wel wettelijk verplicht voor diverse levensmiddelen (zoals vleesproducten, vers fruit en groenten en van buiten de EU geïmporteerde cosmetica).

Een oorsprongsmarkering is ook verplicht als een aanduiding of afbeelding op het product associaties oproept met een ander land dan het land van oorsprong.

De oorsprongsmarkering moet verwijzen naar het land waar het product geheel en al is vervaardigd of naar het land waar het product een laatste ingrijpende bewerking heeft ondergaan. De criteria voor ‘geheel en al verkregen’ en ‘laatste ingrijpende bewerking’ worden uitgebreid toegelicht in de ‘niet-preferentiële oorsprongsregels’ van EU-verordening 2913/92 en 2454/93.

Het moet in EU-landen voortaan duidelijk vermeld staan op de verpakking als een product gemaakt is in een illegale Israëlische nederzetting. Dat heeft de EU in november 2015 besloten, zie https://eeas.europa.eu/sites/eeas/files/20151111_interpretative_notice_indication_of_origin_en.pdf; zie ook: https://www.nrc.nl/nieuws/2015/11/11/label-op-producten-uit-israelische-nederzettingen-a1411582.

Tijdens overleg tussen de OESO Contactpersoon, de  Stichting SOMO, het CBL en Samenwerken voor Palestina (nu docP) is diepgaand gesproken over de verplichting van levensmiddelenbedrijven om correct te etiketteren. Naar aanleiding van deze gesprekken publiceerde SOMO een advies dat wij hierbij nogmaals onder uw aandacht brengen https://www.somo.nl/nl/mvo-beleid-overheid-wordt-door-bedrijven-genegeerd-bij-verkoop-nederzettingenproducten/.

Door het achterwege laten van een herkomstlabel op de Bomaja dadels overtreedt Dirk het consumentenrecht, laat klanten in het ongewisse, en maakt kopers partner in de overtreding van het internationaal recht.

Wij zullen ook een melding doen bij de Voedsel- en Waren Autoriteit en advies vragen over eventuele mogelijke vervolgstappen.

Hopende u genoeg geïnformeerd te hebben,

Benji de Levie

Voorzitter

Lees meer

Palestina/Israel: Nederlandse reisaanbieders nemen het niet nauw met internationale grenzen

geplaatst door on Feb 21, 2017 in BDS |

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on Google+Email this to someonePrint this page

Persbericht

In het pas uitgekomen onderzoeksrapport “Grensverleggend Toerisme” doet het Diensten en Onderzoek Centrum Palestina (docP) verslag van een aantal dubieuze praktijken door Nederlandse reisaanbieders wat betreft hun reizen naar Israel en Palestina.

Over de hele linie laten reisaanbieders zich weinig gelegen liggen aan internationaal erkende grenzen. Palestijnse plaatsen en bezienswaardigheden, zoals Oost-Jeruzalem, Bethlehem en Jericho, worden gemakshalve geschaard onder bestemmingen in Israel, en kaarten deugen veelal niet. Wanneer niet expliciet wordt vermeld dat het Palestijnse plaatsen of bezienswaardigheden betreft, zal een niet-geïnformeerde consument denken in Israel te zijn terwijl deze in door Israel bezet Palestijns gebied is. In reisbeschrijvingen wordt doorgaans voorbij gegaan aan de recentere geschiedenis van historisch Palestina, de oprichting van de staat Israel en de verdrijving en beroving van de Palestijnse bevolking van hun land dientengevolge.

In sommige reizen worden van oudsher Palestijnse plaatsen met Bijbelse namen aangeduid, zoals Sichem voor Nablus, waardoor de volkenrechtelijke status van deze en andere steden (Palestijns, bezet door Israel), wordt gemaskeerd. Met dergelijke terminologie wordt meegelift met een zionistisch discours dat Palestina niet definieert als Palestijns maar als het “aan joden beloofde land”. Wij signaleren dat dit discours haaks staat op het discours van het internationaal recht (m.n. VN/AV Resolutie A/RES/ES-10/15 (2004), de 4e Conventie van Genève en de Conventie van Den Haag van 1907) dat door Nederland wordt onderschreven.

De opbrengsten uit toerisme naar Palestijns bezet gebied vloeien hoofdzakelijk naar Israelische dienstverleners, terwijl de ontwikkeling van toerisme aan Palestijnse zijde door Israel wordt geblokkeerd (zie het in 2013 uitgebrachte rapport van de Alternative Tourism Group getiteld ‘Economic Disparity in Israel’s Tourism Monopoly – The devastating impact in occupied Palestine and Israel’s stranglehold and monopoly over Holy Land tourism and its impacts’ . Hierin wordt beschreven hoe Israel de controle uitoefent over toerisme naar bezet gebied, terwijl de Palestijnse toerismesector om zeep wordt geholpen.

Lees meer

Interessante tournee van jonge Palestijnen: Kom naar de Youth Against Settlements-Tour in Nederland

geplaatst door on Feb 21, 2017 in BDS |

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on Google+Email this to someonePrint this page

Deze hele week tot en met zondag toert een delegatie van Youth Against Settlements (YAS) door Nederland. Vanavond in Maastricht, van 19:00 – 21:00 uur in zaal C.1.302 (Universiteit van Maastricht). Youth Against Settlements (YAS) is een geweldloze directe-actiegroep. YAS strijdt tegen de voortgaande uitbreiding van de (volkenrechtelijk illegale) joodse kolonisatie van sinds 1967 bezet Palestijns gebied. Dit doet zij door middel van geweldloos verzet. De avonden in Nederland worden georganiseerd door Nederlands Palestina Komitee, Studenten voor Rechtvaardigheid in Palestina, Groningen-Jabalya & Aidoun.

YAS zit in Al-Khalil (Hebron) – een van de Palestijnse steden die het zwaarst door de Israelische bezetting is getroffen. Na 1967 hebben zich in het hart van de stad enkele honderden joodse kolonisten gevestigd. Om hen te beschermen, is een Israelische troepenmacht van enkele duizenden soldaten in de stad aanwezig en is een repressief bezettingsregime ingevoerd van huisuitzettingen, het instellen van de avondklok, het permanent afsluiten van hele straten in het stadscentrum en checkpoints.

Door (vooral jonge) Palestijnen te stimuleren en te scholen, moedigt YAS de bewoners van Al-Khalil aan om in de stad te blijven wonen, standvastig te zijn en zich aan te sluiten bij het geweldloze verzet.

Het programma

dinsdag 21 februari  –  Maastricht (SJP Maastricht)

19:00 – 21:00 u.  Law Faculty, Feestzaal C.1.302 (Maastricht Universiteit)

woensdag 22 februari  –  Leiden (SRP Leiden & Leiden/The Hague group)

19:00 – 22.00 u.  Zernikedreef 11, Leiden

donderdag 23 februari  –  Amsterdam (SRP VU & SRP UvA/HvA & NPK)

19.00 – 22.00 u.  De Meevaart, Balistraat 48a, Amsterdam-Oost

vrijdag 24 februari  –  Groningen (Groningen-Jabalya & NPK)

19.30 – 21.30 u.  Centrum de Holm, Folkingestraat 9b; Groningen-Centrum

zondag 26 februari  –  Vlaardingen (Aidoun & NPK; voertaal Arabisch)

15.00 – 18.00 u.   Lucaskerk, Hoogstraat 26; Vlaardingen-Centrum

KOM NAAR DE YOUTH AGAINST SETTLEMENTS-TOUR IN NEDERLAND !
https://www.facebook.com/events/672304306309478/

Lees meer

Het racisme in Israel zelf

geplaatst door on Feb 13, 2017 in BDS |

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on Google+Email this to someonePrint this page

De aandacht van de internationale gemeenschap gaat wat de Palestijnen betreft meestal uit naar de bezette gebieden (inclusief Gaza). Dat is begrijpelijk en logisch. De situatie voor niet-joden op de bezette Westelijke Jordaanoever en in Oost-Jeruzalem lijkt vanwege de nederzettingenproblematiek erger dan in Israel ‘binnen de groene lijn’ ofwel: de grens van 1967. En in de Gazastrook tarten de omstandigheden waaronder bijna twee miljoen mensen door het Israelische leger worden opgesloten iedere beschavingsnorm.

De problematiek van de bezetting sinds 1967 schreeuwt inderdaad om een oplossing. Hier wordt op verschillende manieren aan getrokken. Aangedragen oplossingen zijn divers: volledige Israelische terugtrekking tot achter de groene lijn, terugtrekking met landuitruil vanwege de nederzettingen, en Israels nieuwe oplossing: een “Palestijnse staat minus”.

Onlangs werd bekend dat de chef van de Palestijnse veiligheidsdienst generaal Majid Faraj, op bezoek was bij de regering Trump in Washington. Het bezoek is met geheimzinnigheid omgeven. Zoals altijd bij deze machtige functionarissen die collaboreren met de Israëlische bezetting en met de Amerikaanse CIA. President Trump en de zionisten om hem heen zijn koortsachtig bezig om een “deal” rond Israel en de Palestijnen te construeren. Daar komt waarschijnlijk iets uit: kleine Bantoestans, onderdrukt door de Mossad en de dienst van Faraj. Trump, de Israelische regering en (hopen zij) Europese regeringen kunnen dan zeggen: “dit is nu die Palestijnse staat”. Maar er is in dat geval een probleem, nog los van de Gazastrook, waar niemand het over heeft gehad: de twee miljoen niet-joden in Israel zelf leven in een staat die in toenemende mate de kenmerken heeft van een apartheidsstaat.

De wereldwijde boycotbeweging richt zich daarom ook op “gelijke rechten voor iedereen in Israel”. En dat is niet voor niets. De afgelopen dagen werd dat o.a. geïllustreerd door onderstaande:

Er was een demonstratie in Tel Aviv waaraan duizenden mensen deelnamen, veel Palestijnse Israelis maar ook joodse. Aanleiding was de verwoesting van een armoedig dorpje in de Negev woestijn. Die woestijn ligt in Israel en de bewoners van de armzalige behuizingen (Bedoeïnen) zijn Israelisch staatsburger. Deze leger- en politieactie was er één in een jarenlange routine, waarbij het gaat om etnische zuivering ten behoeve van de verjoodsing van de Negev. Het haalde de pers onder andere omdat ook een 100-jarige uit haar huisje werd gegooid. Een onderwijzer die in zijn auto kwam aanrijden werd beschoten, waardoor hij de macht over het stuur verloor (er zijn video opnamen van) en een Israelische politieman omver reed. “Terrorisme” kreeg de internationale pers direct te horen. De onderwijzer is dood, de familie heeft van de autoriteiten niets meer gehoord. De voorzitter van de Israelisch-Palestijnse coalitie in de Knesseth, Ayman Odeh, werd eveneens beschoten, werd gewond, maar liep vorige week alweer mee in Tel Aviv. Op spandoeken werd de Israelische regering racisme en ophitsing verweten.

Tweede gebeurtenis: De Israelische minister Lieberman heeft een paar dagen geleden gezegd dat de Palestijnen in Israel maar moeten vertrekken naar het gebied dat binnenkort ‘Palestijnse staat’ heet. Krijgen wij hier een glimp te zien van wat er gaat gebeuren in het Trump tijdperk? Woensdag spreken Netanyahoe en Trump elkaar.

Hierdoor wordt weer het belang duidelijk van de tweede eis in de trits van drie BDS-eisen: 1) einde van de bezetting; 2) gelijke rechten voor de Palestijnen en andere niet-joodse minderheden in Israel; 3) recht op terugkeer van verdreven Palestijnen en hun nazaten.  En over die laatste eis hebben we het dan nog niet eens gehad.

de redactie

Lees meer

“De Palestijnse zaak is in eerste instantie een kwestie van mensenrechten”

geplaatst door on Feb 13, 2017 in BDS |

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on Google+Email this to someonePrint this page

Interview met Omar Badarne

Omar Badarne is een uit Israël afkomstige Palestijn. Hij studeerde in Duitsland en Nederland en werkt sinds enkele weken als kaakchirurg in een Nederlands ziekenhuis. De vragen werden hem gesteld door Jan Schnerr

eigenfoto (2)

1. Je bent een Palestijnse Israëliër. Waar heb je je jeugd doorgebracht en waar ben je opgeleid? Heb je een gezin?

Mijn jeugd heb ik doorgebracht in Galilea. Ik ben in Nazareth geboren en in een klein dorpje vlak bij het meer van Gallilia opgegroeid.

Toen ik 20 was ben ik naar Europa verhuisd. Mijn studie heb ik afgerond in Duitsland en Nederland. Ik ben sinds 2006 in Nederland. Ik ben getrouwd, we hebben 3 kinderen.

2. Wanneer en waarom ben je weggegaan en kan je al iets zeggen over je toekomst?

In 1996 besloot ik naar Europa te gaan. Wie in Israël opgroeit, die beseft dat Israël een apartheidsregime is. Dat Palestijnen in Israël stemrecht hebben betekent niet dat het land democratisch is. Ongeveer twintig procent van de bevolking in Israël zijn Palestijnen, in een westerse democratie zouden de vertegenwoordigers van deze grote minderheid ooit aan de vorming van een regering deelnemen, dit is in Israël nooit gebeurd. De Israëlische democratie geldt alleen voor joden. Israël definieert zich als staat der joden, niet de staat van alle burgers. Een duidelijke racistische definitie met gevolgen voor de minderheden. Aangezien Israël naast het discrimineren van eigen burgers, de ‘Palestijnen van 48’, die na de oorlog van 1948 achterbleven, ook andere Palestijnse gebieden bezet houdt en daar de bevolking onderdrukt, ontstond in Palestina- Israël een situatie van etnische segregatie met discriminatie tussen joden en niet joden. De juiste benaming daarvoor is het ‘joodse apartheidsregime Israël’. Ik denk dat een groot deel van de joden niets te maken hebben met de extremistische regering in Israël, net als de meeste moslims niets te maken hebben met de fanatieke islamitische staat. Toch wordt de islamitische staat islamitisch en de joodse staat joods genoemd.

Ik wilde in deze omgeving niet leven, ik zag meer kansen in Europa, vervolgens ben ik geëmigreerd. In Nederland is de sfeer anders, hier voel ik mij gelijkberechtigd aan andere mensen. Weliswaar bestaat hier een politicus, dhr Wilders, die segregatie en min of meer verdrijving van minderheden wil, maar in Israël heb je een hele regering van ‘Wildersen’. Mijn toekomst is hier, waar de Wilders en de ‘Wildersen’ weinig kans hebben om te regeren.

3. Zijn er dingen die jou in het bijzonder opvallen, in Europa en speciaal in Nederland?

70 jaar geleden zag Europa er anders uit. Europa van toen was een voorbeeld van brutaliteit, extremistische nationalisme, racisme, haat en afschuwelijke cultuur van de dood.

Minderheden in Europa zijn gevlucht, onder andere naar het Midden-Oosten. In onze tijd klinkt dit gek, uit het onveilige Europa naar het veilige Midden-Oosten te vluchten, toch was dit toen de realiteit.

Het huidige Europa, 70 jaar later, is de veiligste plek op aarde, waarin mensen uit het bloedbad in het Midden-Oosten toevlucht zoeken, om te overleven. Deze verandering in

Europa, van extreem onmenselijk naar hoogst menselijk, is opvallend. Hebben de volken van Europa binnen 70 jaar een genetische mutatie doorgemaakt? Lijkt me onwaarschijnlijk. Een populist kan in staat zijn om zijn volk achter zijn ideologie te verleiden. In de geschiedenis zijn er genoeg bewijzen voor deze stelling. Voor de Europeanen is de les uit de eigen geschiedenis duidelijk, de geschiedenis mag zich niet herhalen, de garantie hiervoor is ervoor te zorgen dat geen extremisten aan de macht kunnen komen.

Het Israëlisch-Palestijns conflict is niet los te zien van de recente geschiedenis van Europa. Mij valt op dat dit feit niet duidelijk is bij veel Europeanen. Er wordt vaak gesproken van het schuldgevoel tegenover joden, wat begrijpelijk is, echter de verantwoordelijkheid van Europa voor de Palestijnse catastrofe wordt nauwelijks gezien. Alsof het vanzelfsprekend was dat de Palestijnen moeten betalen voor de schuldgevoelens van Europeanen.

4. Ik heb je leren kennen in de Palestina beweging. Wat zou je daar het liefste willen bereiken?

Ik denk dat de huidige solidariteitsbeweging, globaal en in Nederland, te heterogeen is om een duidelijke strategie te kunnen bepalen, die de Palestijnse zaak kan helpen. De Palestijnse zaak is in eerste instantie een kwestie van mensenrechten. Palestijnen willen hun, onder andere door Israël, geroofde mensenrechten terugkrijgen.

In de solidariteitsbeweging gaat men ervan uit dat beëindiging van de Israëlische bezetting per se vrijheid en mensenrechten voor de Palestijnen zou garanderen. Ik deel deze opvatting niet. Er bestaan 20 Arabische landen, in geen enkel Arabisch land zien we handhaving van mensenrechten. De structuur van de regering van autonomie, de Palestijnse Autoriteit in Ramallah en die van Hamas in Gaza, zijn niet anders dan andere Arabische landen. Die zijn ondemocratisch, corrupt, extremistisch en schenden mensenrechten. Palestijnse mensenrechten worden dagelijks geschonden, vooral door Israel, maar ook door de regeringen in Ramallah en Gaza.

Mij valt de versimpeling van de Palestijnse zaak op door het reduceren van het Palestijnse probleem tot een kwestie van bezetting. Palestijnen hebben twee problemen. Het eerste is de bezetting door joodse extremisten. Een tweede probleem, dat volgens mij buiten beschouwing blijft binnen de solidariliteitsbeweging, is namelijk de onderdrukking van de Palestijnen door islamitische extremisme en door het eigen corrupte totalitaire regime.

Een front vormen tegen de Israelische bezetting is niet voldoende, een omvattende lange termijn strategie voor de Palestijnse mensenrechten is nodig.

5. Heb je veel contact met de Palestijnse gemeenschap in Nederland? Wat viel jou in die gemeenschap op, komend vanuit Israël?

Palestijnen van 48, meestal genoemd ‘Palestijnse Israëliërs’, hebben een unieke status met bijzondere ervaring in het Israëlisch-Palestijns conflict. Palestijnen van 48 ervaren de staat Israël als een apartheid-regime, ze voelen zich gediscrimineerd. Aan de andere kant bestaat in Israel een kern gevormd door joden en Palestijnen, die dagelijks bewijzen dat een vreedzame co-existentie niet alleen mogelijk, maar ook gewenst is. Dit idee klinkt nog steeds vreemd in de oren van de solidariteitsbeweging. Dit geldt ook voor de Palestijnen in Nederland die geen ervaring hebben met de samenleving in Israël.

Mij valt op dat het binnen-Palestijnse conflict, tussen Fatah en Hamas, overgewaaid is naar de Palestijnen in Europa. Zo zie je ook hier de verdeling van Hamas-gemeenschap en Fatah-

gemeenschap. Deze beide gemeenschappen proberen een publieke basis te vormen onder de Nederlandse Palestijnen. Ideologisch zijn zij tegenstanders van elkaar, vervolgens werken ze niet met elkaar samen. Zelfs niet als het gaat om een front te vormen tegen de Israëlische agressie in Palestina. Dit is een indicator voor het echte doel van deze groeperingen, namelijk niet het belang van de Palestijnse mensenrechten, maar het belang van de eigen agenda. Deze Palestijnse groeperingen hebben zich ongeloofwaardig gemaakt. Volgens mij hebben de meeste Palestijnen in Nederland deze groeperingen de rug toegekeerd. In de laatste jaren, met de komst van Palestijnse vluchtelingen uit Syrië, ontstond de hoop van een alternatief voor de bestaande groeperingen. Of dit alternatief een nieuwe spirit met zich brengt voor de solidariteitsbeweging blijft afwachten.

6. Er wordt veel gepraat over de tweestatenoplossing en of die nog haalbaar is. Wat is jouw visie op de nabije toekomst in Israël en de bezette gebieden?

Het is haalbaar als Israël toestemt, maar is de tweestatenoplossing de gewenste oplossing voor de Palestijnen? De Palestijnse staat die we mogen verwachten is een voortzetting van huidige structuren van de Palestijnse Autoriteit, een totalitair regime van een groep politieke en economische profiteurs die de macht behouden, hun omgeving rijk maken en een buitenlandse agenda, Israëlisch of niet-Israëlisch, uitvoeren. Met bescherming van hun macht als tegenprestatie. Dus te verwachte is een nieuw Arabisch land: wil de Palestijnse bevolking de Israëlische bezetting vervangen door een dictator? Volgens mij niet, we willen onze mensenrechten terugkrijgen en geen ellende met ellende ruilen.

7. Wat denk je dat wenselijk en toch misschien ook realistisch is op langere termijn?

Wenselijk op lange termijn is de éénstaatoplossing. Hiervoor zijn er nog teveel obstakels voordat we deze oplossing als realistisch mogen beschouwen. Dit is geen oplossing die binnen een aantal jaren te bereiken is. Essentiële voorwaarde is het opbouwen van vertrouwen tussen beide volken in de loop van jaren. Hiervoor dienen joden en Palestijnen zich te bevrijden van hun extremistische machthebbers.

8. Stel dat je op een dag 65 jaar wordt en je ontvangt je kinderen en kleinkinderen, heb je al een idee waar je die verjaardag zou vieren?

Daar waar kinderen toekomst hebben, en gelijke rechten hebben zoals andere kinderen, daar waar kinderen niet mishandeld worden bij checkpoints, daar waar ze geen stenen hoeven te gooien, daar waar kinderen hun ouders niet hoeven te missen, omdat de ouders vermoord zijn, verdwenen zijn of in de gevangenis zitten. Ik wil dat mijn kinderen en kleinkinderen in het multiculturele multireligieuze, humane Europa leven.

Lees meer