69 jaar na de Palestijnse Nakba

geplaatst door on Mei 15, 2017 in BDS, docP |

Het is mogelijk…

Het is op zijn minst soms mogelijk…

Het is zeker nu mogelijk

Om op een paard te springen

In een gevangeniscel

En weg te rijden…

Het is mogelijk dat gevangenismuren

Verdwijnen.

Dat de cel een ver land wordt

Zonder grenzen

[…]

Mahmoud Darwish

15 mei 2017, bezet Palestina – Verklaring van de BNC *

Vandaag is het de 69e verjaardag van de 1948-Nakba, de massale verdrijving van Palestijnen uit ons land. Tussen 1947 en 1949 hebben eerst zionistische paramilitairen, en daarna Israelische strijdkrachten, voor de stichting van een staat met een joodse meerderheid in Palestina tussen 750.000 en 1 miljoen Palestijnse inwoners tot vluchteling gemaakt.

Het Palestijnse Nationale Comité voor BDS (BNC) roept mensen over de hele wereld op d.m.v. nog meer BDS-campagnes een eind te maken aan academische, culturele, sportieve, militaire en economische banden van medeplichtigheid aan Israels regime van bezetting, kolonialisme en apartheid. Dit is de meest effectieve manier om het Palestijnse volk te steunen in hun strijd voor verwezenlijking van hun fundamentele, door de VN vastgelegde, rechten en hun geweldloos verzet tegen de voortgaande Nakba.

Het Israelische regime gaat tot op de dag van vandaag nietsontziend door met de uitvoering van haar kolonisatie-project – de gelijktijdige plundering en kolonisatie van zoveel mogelijk Palestijns land en de geleidelijke etnische zuivering van zo veel mogelijk Palestijnen zonder internationale sancties te riskeren.

In de voetsporen van alle voorgaande Israelische regeringen, geeft de huidige extreemrechtse, meest openlijk racistische regering in Israels geschiedenis, gevolg aan de woorden van de zionistische leider Jabotinsky die in 1923 schreef:

“Ieder inheems volk in de wereld verzet zich tegen kolonisten zo lang er een sprankje hoop is zich te kunnen bevrijden van het gevaar gekoloniseerd te worden. […]. Zionistische kolonisatie moet of stoppen of anders doorgaan zonder rekening te houden met de inheemse bevolking. Wat betekent dat het alleen door kan gaan en zich verder ontwikkelen onder bescherming van een macht die onafhankelijk is van de inheemse bevolking – achter een ijzeren muur, waar de oorspronkelijke bevolking niet doorheen kan breken.”

 Negenenzestig jaar na de systematische, met voorbedachten rade, verdrijving en onteigening van de meeste autochtone Palestijnse Arabieren uit het land Palestina door zionistische bendes en later de staat Israel, is de Nakba niet voorbij. Israel is vastbesloten om zijn “ijzeren muur” te bouwen in de hoofden van Palestijnen, niet alleen maar op ons land, door de verspreiding van illegale nederzettingen en betonnen muren in bezet Palestijns gebied, door de moorddadige belegering van meer dan 2 miljoen Palestijnen in Gaza, door de ontkenning van het recht op terugkeer van Palestijnse vluchtelingen, door racistische wetgeving en beleid tegen Palestijnen binnen Israel, en door de toenemende gewelddadige etnische zuivering in Jeruzalem, de Jordaanvallei en de Naqab (Negev). Het regime schuwt geen geweld in zijn meedogenloze, wanhopige pogingen om ons bewustzijn dicht te schroeien met het idee dat verzet nutteloos is en dat hoop ijdel is.

De massale hongerstaking op dit moment door meer dan duizend Palestijnse gevangenen in Israelische gevangenissen en de steun van de bevolking hiervoor stemt ons hoopvol.

De groeiende steun voor BDS binnen internationale vakbonden, zoals het recente besluit van de Noorse Federatie van Vakbonden (LO) – die meer dan 910.000 arbeiders vertegenwoordigt – tot een “internationale economische, culturele en academische boycot van Israel”, om allesomvattende Palestijnse rechten te verwezenlijken, stemt ons hoopvol.

Lees meer

De “S“ in BDS: Wat kunnen wij leren van de acties tegen Elbit Systems

geplaatst door on Sep 27, 2016 in BDS, docP |

Israels grootste bedrijven in de militaire sector luidden afgelopen jaar de noodklok over de terugval in internationale contracten, waarbij kleinere budgetten, meer concurrentie en minder animo voor Israelische producten als redenen werden aangevoerd.

Is dit een aanwijzing dat de Israelische wapenindustrie misschien niet zo onaantastbaar is als het lijkt? Wat waren de redenen dat wapendeals met Israelische bedrijven niet doorgingen? Wat was de rol van de door Palestijnen geleide Boycot, Desinvestering en Sancties (BDS) beweging, die opgeroepen heeft tot sancties van Israels defensie-industrie als onderdeel van hun campagne voor mensenrechten?

Dit artikel analyseert een aantal trends waar Israels militaire sector mee te maken heeft en zoemt in op de campagne tegen Elbit Systems. De auteurs, Maren Mantovani en Jamal Juma trekken waardevolle lessen uit hun onderzoek en stellen de wereldwijde solidariteitsbeweging met Palestina nieuwe wegen voor om te bewandelen.

Een “onoverwinnelijke” industrie gaat zware tijden tegemoet
Palestijnen en hun sympathisanten –waaronder internationaal bekende mensen as Desmond Tutu, Adolfo Peres Esquivel, Naomi Klein en Noam Chomsky – roepen al jaren op tot een onmiddellijk en allesomvattend militair embargo tegen Israel wegens de schending van mensenrechten van Palestijnen. Tienduizenden mensen hebben petities ondertekend en activisten hebben gedemonstreerd tegen bedrijven die banden hebben met de Israelische wapenindustrie. In de afgelopen tien jaar is campagne gevoerd tegen Elbit Systems, een van Israels grootste wapenproducenten: van lobbyen bij overheden tot blokkades van Elbit-bedrijven in landen als Australië, Engeland en Brazilië.

Een tiental financiële instellingen, waaronder bijna alle grote Scandinavische pensioenfondsen investeren niet langer in Elbit Systems. Daarnaast, en vooral na grote Israelische aanvallen, hebben sommige Europese regeringen beperkende maatregelen genomen, waaronder het tijdelijk bevriezen van wapenhandel met Israel en het weigeren van wapenexportvergunningen. Zo heeft Engeland bijvoorbeeld na de bloedige inval in 2009-2010 in Gaza 5 wapenexportvergunningen ingetrokken, heeft Spanje de wapenverkoop bevroren na het bloedbad in Gaza in 2014 en ten tijde van de centrum-linkse regering (2005-2013) weigerde Noorwegen consequent wapenexportvergunningen naar Israel af te geven en voorkwam zelfs dat een Duitse scheepsbouwer voor Israel bestemde onderzeeboten in de Noorse wateren kon testen. Zuid-Afrika heeft feitelijk alle betrekkingen op militair niveau met Israel beëindigd.

Toch leek het tot voor kort dat al deze acties slechts van symbolische waarde waren en weinig of geen impact hadden: de Israelische wapenindustrie bleek even onverslaanbaar als de geproduceerde wapens. Dit veranderde in oktober 2015, toen Israels grootste wapenproducenten een vergadering belegden met de regering over de aanpak van de terugval in de wapenexport: een daling van 7,5 miljard dollar in 2012 tot ongeveer 4,5 miljard dollar in 2015. De bedrijven wezen er op dat de winstmarge van Israels defensie-industrie tussen 4,5% en 5,5% ligt, vergeleken met een winstmarge wereldwijd van 8%-9%. De redenen hiervoor waren volgens de wapenfabrikanten‘kleinere budgetten, meer concurrentie, minder vraag naar producten ‘made in Israel’, en de groeiende vraag om kennis en werk naar het buitenland te verplaatsen’.

Lees meer